Logo

Czas na kolejny ciąg dalszy wątku zagadnień ze świata dyplomacji i kilka kolejnych interesujących pojęć z dyplomatycznego słownika.

Przypominająco – sięgam po selekcję pojęć z „Leksykonu Dyplomatycznego” Juliana Sutora (Warszawa, 2005) w ujęciu alfabetycznym. Oby lepiej rozumieć docierające do nas informacje.

Dziś litery: l, m, n:

LAMPKA WINA (franc. vin d’honneur) – rodzaj przyjęcia dyplomatycznego „na stojąco”, z okazji pewnych skromniejszych imprez, jak np. pokaz filmu, koncert, pobyt delegacji, złożenie listów uwierzytelniających.

Nie należy zatem lampki wina zawsze traktować dosłownie, szczególnie w świecie dyplomatycznym.

MEMORANDUM (łac. memorandum: to, co należy zapamiętać) – jedna z form pism dyplomatycznego; służy zazwyczaj do przedstawiania stanowiska i propozycji w sprawach polityki zagranicznej państwa lub problemów międzynarodowych, takich jak walka z terroryzmem, rozbrojenie, bezpieczeństwo międzynarodowe. Memorandum służy zwłaszcza uzasadnieniu stanowisk państwa w określonej sprawie (expose de motifs) (…) Memorandum pisane jest zazwyczaj w trzeciej osobie i nie zawiera formuł grzecznościowych, tytułów, podpisu, adresu i pieczęci, a jedynie niekiedy datę.

„METODA KONFESJONAŁU” – termin przypisywany prezydentowi Francji Francois Mitterandowi. Jest to specyficzna forma dyplomacji kuluarowej. Polega na odbywaniu rozmów „w cztery oczy” z poszczególnymi wpływowymi osobistościami, głównie przewodniczącymi delegacji. W trakcie takich rozmów bez świadków i taśm magnetofonowych można sobie wiele wyjaśnić i uzgodnić, bez konieczności, a nawet możliwości powoływania się na taką rozmowę (of the record). Według innej wersji metoda ta polega na „wysłuchiwaniu w skupieniu” każdego z uczestników rokowań z osobna.

MODUS VIVENDI (łac. sposób życia) – w prawie i praktyce międzynarodowej przyjęcie tymczasowego rozwiązania jakiegoś problemu czy też sporu do czasu jego ostatecznego rozstrzygnięcia. W przypadku przyjęcia rozwiązania na zasadzie modu vivendi strony nadal mogą korzystać z przedmiotu sporu, w granicach przez nie ustalonych, np. w przypadku sporu terytorialnego.

NUNCJUSZ APOSTOLSKI (łac. nuntius apostolicus, nuntius: zwiastujący, donoszący, wysłannik, poseł) – należy do pierwszej klasy szefów przedstawicielstw dyplomatycznych, na równi z ambasadorem. Jest to jednocześnie najwyższa klasa szefa stałego przedstawicielstwa dyplomatycznego Stolicy Apostolskiej, czyli nuncjatury. Mianowany jest bezpośrednio przez papieża i akredytowany przy głowie państwa przyjmującego. W aspekcie precedencji dyplomatycznej, w państwach katolickich nuncjusz wyprzedza ambasadora i poza zwyczajowo przyjętą kolejnością zostaje niejako automatycznie dziekanem korpusu dyplomatycznego. Nuncjusz, oprócz funkcji dyplomatycznych, pełni także funkcje kościelne, będąc wysłannikiem papieża przy kościele katolickim w państwie przyjmującym.

Ciąg dalszy nastąpi….